TV recap weekend

Πολλή ξάπλα και τηλεθέαση αυτό το ΣΚ: στο Lost όλα δείχνουν ότι οδεύουμε προς μια τελική αναμέτρηση μεταξύ Whitmore και Ben με σκακιέρα το νησί και πιόνια όλους τους επιζήσαντες της πτήσης και τους Άλλους. Τα επεισόδια μέχρι τότε θα χρησιμεύσουν μάλλον στο χτίσιμο της αναμέτρητης αυτής αλλά και στη σύνδεση όλων των loose ends που έχει σκορπίσει τόσα χρόνια η σειρά. Σε ότι αφορά στο House MD, δεν πολυκαταλαβαίνω την γκρίνια των περισσότερων για το πως έχει πέσει το επίπεδο του σίριαλ. Κατά τη γνώμη μου η σειρά διατηρεί τα standards της, απλά δεν έχει αλλάξει καθόλου μανιέρα και αυτό ίσως κουράζει. Τρίτο επεισόδιο στο Lie to me και δυστυχώς δε βλέπω κάποια εξέλιξη στην αφήγηση. Ξεκίνησα την πέμπτη σεζόν του Grey's Anatomy και την παράτησα στο ... εικοσάλεπτο. Τελείωσα επίσης την πρώτη σεζόν στο Life με τρία επεισόδια back to back, έχω αποφασίσει να δώσω ακόμα μια ευκαιρία στο σίριαλ ύστερα από τα σχόλια που έχω ακούσει τριγύρω για την καλή δεύτερη σεζόν. Επόμενος στόχος για catch-up: το Battlestar Galactica...

Life on Mars US

Λοιπόν, αυτό το σίριαλ μου αρέσει πολύ! Ο τρόπος που riff-άρει, το seventies στυλ, ο Harvey Keitel και ο χαβαλές που γίνεται με αφορμή τη σύγκριση των ηθών στα 70s και στα 00s μου φτιάχνει κάθε φορά τη διάθεση... Αν καταφέρει να χτίσει και ένα καλό arc με αφορμή τους λόγους της τηλεμεταφοράς του Sam τρεις δεκαετίες πίσω θα είμαι πραγματικά ευτυχισμένος σε κάθε 40λεπτο επεισόδιο. Προς το παρόν, το εν λόγω arc όχι απλά έχει μείνει αναξιοποίητο και έχει περιοριστεί σε κάποια μεμονωμένα μονάχα hints and tips αλλά με τα διάφορα ρομποτάκια-μινιατούρες (ε?!) που εμφανίζονται περιοδικά σε κάνει να απορείς "μα καλα, what the hell are they thinking?"!

Δεν πτοούμαστε όμως, περνάμε καλά και συνεχίζουμε.

Rating: 4

Felice Brothers - Wonderful life

Πόσο μου αρέσει αυτό το τραγούδι, που είναι γεμάτο εικόνες και ανάμεικτα συναισθήματα καθώς προσπαθεί να βγάλει άκρη με την αγάπη... Ξεκινά με την εικόνα εκείνης να βάζει μέικ-απ μπροστά στον καθρέπτη κάνοντας αέρα με την κινέζικη βεντάλια της κάθε Κυριακή πρωί και εκείνον να τη χαζεύει . Μια εικόνα κιτς μεγαλοπρέπειας και στιγμιαίας ευτυχίας. Και οι δυο είναι πολλές φορές καψαλισμένοι στην αγάπη ("you and me we did the same damn thing, we fell in love knowing the pain it would bring, now all I do is sing sad songs with red eyes..") αλλά τώρα απολαμβάνουν ήρεμα τις στιγμές που είναι μαζί, χωρίς ακρότητες και υπερβολές ("let's keep this quiet"). Εμβόλιμα περνούν φευγαλαία αναμνήσεις από άσχημα γεγονότα του παρελθόντος και παρομοιώσεις που σε κάνουν να ανατριχιάζεις: κορμιά που καίνε (από πόθο?) σα τη μεγάλη πυρκαγιά στο Richmond, καρδιές που χτυπάνε σαν κανονιές και βογγητά στη διάρκεια του σεξ σαν κραυγές σε σφαγείο... Και παρόλα αυτά, μέσα σε όλες αυτές τις σκηνές φρίκης, τώρα, εδώ στο φως της νέας μέρας είναι και οι δυο τους ευτυχισμένοι και η ζωή είναι υπέροχη...

Το τραγούδι live από τα Daytrotter Sessions εδώ.

Goodbye Nip/Tuck

Καταλαβαίνω πότε πρέπει να εγκαταλείψω ένα σίριαλ όταν έχουν αρχίσει να μαζεύονται επεισόδια που δεν έχω δει και εγώ ψάχνω για δικαιολογίες για να αναβάλλω την προβολή... Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με το Nip/Tuck τώρα που ξεκίνησε πάλι μετά το hiatus: είδα το πρώτο επεισόδιο και μου φάνηκε σα μία από τα ίδια και από τότε, 2-3 βδομάδες έχουν περάσει και στον σκληρό μου έχουν μαζευτεί κάποια επεισόδιο ακόμα αλλά δε μου κάνει κέφι.

Αυτό ήταν λοιπόν: goodbye mr Troy, goodbye mr McNamara...

Best of music 2008: I’m gonna take them with me when I’m gone

Οι αγαπημένοι μου δίσκοι από το 2008 χωρίς αξιολογική σειρά, από όσους μπόρεσα και πρόλαβα να ακούσω μέσα σε αυτό το υπέροχο white noise φωνών του internet. Θα ακολουθήσει και συλλογούλα με ένα τραγούδι από τον καθένα. Stay tuned…

Fleet Foxes – Fleet Foxes
Tindersticks – The Hungry Saw
Songdog - A Wretched Sinner's Song
Okkervil River - The Stand ins
My morning Jacket – Evil Urges
Margot & the Nuclear So and So’s – Not Animal
Silver Jews – Lookout Mountain, Lookout Sea
Wolf Parade – At Mount Zoomer
Giant Sand – proVISIONS
Hold Steady – Stay Positive
Drive-by Truckers – Darker than Creation’s Dark
Sea Wolf – Leaves In the River
Black Keys – Attack & Release
Felice Bothers - Felice Brothers
Jackob Dylan - Seeing Things

Lie to me s01e01

Το concept του σίριαλ αυτού βασίζεται στο παλιό, καλό και δοκιμασμένο δόγμα “Everybody lies” του House (MD). Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με έναν τύπο (Tim Roth) που ασχολείται με διάφορες αστυνομικές υποθέσεις και βασίζει τις έρευνες στο να ερμηνεύει τις αντιδράσεις στις εκφράσεις στο πρόσωπο και στο σώμα των εμπλεκόμενων μαρτύρων, κατηγορούμενων κλπ. Παράξενος και εκκεντρικός όπως ο House, ο χαρακτήρας του Roth δημιουργεί τις προϋποθέσεις για σωστές δόσεις χιούμορ στα 40 λεπτά του κάθε επεισοδίου και καλά θα κάνει το σίριαλ να παίξει δυνατά αυτό το χαρτί.

Στον πιλότο του σίριαλ είχαμε την εισαγωγή της ομάδας που τον πλαισιώνει και την παράλληλη ενασχόληση με τις 2 πρώτες υποθέσεις. Ο ρυθμός του πιλότου ήταν αρκετά γρήγορος ενώ το θετικό ήταν ότι άρχισαν να απλώνονται κάποια πρώτα δεδομένα για story arcs γιατί, σε τέτοια σίριαλ, βαριέμαι εξαιρετικά τα τελείως αυτοτελή επεισόδια που καταδικάζουν τους χαρακτήρες σε πλήρη συναισθηματική στασιμότητα. Εδώ λοιπόν έχουμε τις υπόνοιες για τον σύζυγο μιας εκ των γυναικών της ομάδας καθώς και το παρελθόν του διαλυμένου γάμου του ίδιου του Tim Roth. Κατά πόσο τα παραπάνω θα ευδοκιμήσουν και θα καταλήξουν σε ενδιαφέροντα story plots απομένει να το δούμε μέσα στη σεζόν. Εγώ θα συνεχίζω να βλέπω το σίριαλ όσο με κρατάνε οι επιμέρους υποθέσεις που αναλαμβάνει η ομάδα…

Rating (προς το παρόν): 4

Fringe s01e11&e12

Χθες το βράδυ είδα τα δύο επεισόδια που έχουν παίξει στο Fringe μετά το hiatus της περιόδου των Χριστουγέννων. Το σίριαλ το είχα ψιλοπαρατήσει αλλά τελικά αποφάσισα να του δώσω μια ακόμα ευκαιρία όταν διάβασα εδώ από τον Dark Tyler ότι έχει αρχίσει να βαδίζει στα χνάρια του αγαπημένου Alias και όντως συμφωνώ ότι είχε αρχίσει να αποκτά ενδιαφέρον πριν διακοπεί για την περίοδο των γιορτών.

Τα δύο επεισόδια που προβλήθηκαν μετά τις γιορτές δε με απογοήτευσαν και εδώ θα διαφωνίσω με τον Dark Tyler. ΟΚ, μπορεί να μην ηταν κάτι εξαιρετικό αλλά παρόλα αυτά με κράτησαν και έπιασα τον εαυτό μου να περιμένει να δει τι θα γίνει παρακάτω. Το πρώτο επεισόδιο συνέχισε να χτίζει πάνω στη μυθολογία του σίριαλ γεννώντας νέα ερωτήματα (που πάντα βέβαια θα απορούμε αν είναι μέρος ενός well-thought σεναρίου ή απλά ιδέες που πετάμε στον αέρα και ότι κάτσει...) ενώ το δεύτερο ήταν ένα αυτοτελές επεισόδιο που θα μπορούσε πολύ άνετα να είχε παίξει στα X-files...

Φοβερή ατάκα στο 11 που παίζει με τη μούρλα του Walter:

Τη στιγμή που ο Peter αγωνιά για την Olivia και αφήνονται αιχμές για μελλοντικό ειδύλλιο, ο Walter τον ρωτάει "She is beautiful, isn't she?" και ενώ νομίζεις ότι ρίχνει άδεια να πιάσει γεμάτα για την Olivia συμπληρώνει με το "The Slug" όπου αποδεικνύεται ότι αναφέρεται στο γλοιώδες παράσιτο/βδέλλα που ανοίγει με νυστέρι εκείνη την ώρα...

Rating: 4

The Testees

Χθες είδα τον πιλότο της νέας αυτής κωμωδίας του FX. Δεν τρελάθηκα… Η βασική ιδέα είναι καλή: δύο τύποι δεν έχουν χρήματα και αποφασίζουν να συμμετάσχουν σε πειράματα της εταιρίας Testico για να εξασφαλίσουν εισόδημα. Στο πρώτο επεισόδιο, ο ένας εκ των δύο γίνεται δοκιμαστής ενός προϊόντος για αέρια και εμφανίζει παρενέργειες τύπου εγκυμοσύνης (ο άλλος δοκιμάζει το placebo του φαρμάκου…). Το πρόβλημα είναι ότι το χιούμορ φτάνει πολλές φορές σε σκατολογικά επίπεδα (πχ. η επήρεια του φαρμάκου τερματίζεται με μια τεράστια κλανιά την ώρα που τα δύο πειραματόζωα περίμεναν τα γεννητούρια και έκαναν σχέδια για το πώς θα μεγαλώσουν το παιδί…). Πιο πολύ γέλιο έβγαλε το subplot με το άλλο πειραματόζωο της Testico που δοκίμαζε το σπρέι μεγεθυντή πέους και κυρίως οι δήθεν λάγνες και ανέμελες πόζες που έπαιρνε όταν ψέκαζε κάθε λίγο και λιγάκι το επίμαχο σημείο μπροστά στη γραμματέα του γραφείου προβάλλοντας έτσι τα … προσόντα του.

Θα δω ίσως ένα δυο ακόμα επεισόδια πριν καταλήξω…

Against the day

Καθώς τελειώνω το βιβλίο "America, America", προσπαθώ να βρω το κουράγιο να ξεκινήσω το "Against the day" του Thomas Pynchon. Το έχω αγοράσει εδώ και αρκετό καιρό σε hardcover έκδοση, 1000+ σελίδες και κάθεται στο ράφι χωρίς να έχω τολμήσει να το ανοίξω γιατί ξέρω τι με περιμένει: all hell will break loose, παρέλαση από εκατοντάδες χαρακτήρες, γρίφοι, χιλιάδες αναφορές σε επιστήμες και άλλες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις αλλά σίγουρα θα αξίζει κάθε κόπο...

Ευχηθείτε μου καλή τύχη ενώ για όποιον άλλον το τολμήσει, κάποια βοήθεια μπορεί να βρει εδώ.

Ταινίες, ταινίες, ταινίες!!!

Η περίοδος αυτή του χρόνου ενδείκνυται για ταινίες με τα περισσότερα TV series να έχουν διακοπεί για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές και τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς να συγχρονίζουν τη διανομή τους με την απονομή των μεγάλων κινηματογραφικών βραβείων (Oscars, Golden Globes, Cannes κλπ.) την ώρα που οι περισσότερες από αυτές διαρρέουν στο web σε καλής ποιότητας DVDScreeners που δίνονται στους κριτικούς πολύ πριν την διανομή τους στις αίθουσες του κόσμου, πόσο μάλλον στις αίθουσες της φτωχής Ελλάδας…

Με καινούργια full HD TV, media PC center αλλά και ολοκαίνουργιο αναπαυτικό καναπέ και έχοντας αρκετό ελεύθερο χρόνο λόγω της άδειας των Χριστουγέννων βούτηξα με τα μούτρα σε ένα μαραθώνιο προβολών και σας παρουσιάζω τις δικές μου κρίσεις για όλες τις ταινίες που έχουν κάνει ντόρο τον τελευταίο καιρό ή για κάποιες που μου είχαν διαφύγει εδώ και κάποιους μήνες/χρόνια… Ξεκινάμε λοιπόν:

Οι καλύτερες! (χωρίς σειρά αξιολόγησης γιατί μάλλον δεν έχει νόημα...):

The Wrestler

What the fuck was that?!!! Δεν το περίμενα τόσο καλό σε καμία περίπτωση. Ωμό, στεγνό, χωρίς πολλές υπερβολές και φανφάρες με κέρδισε απόλυτα. Διαλυμένες σχέσεις, μοναξιά, απόγνωση και βίοι παράλληλοι του παλαιστή με την στριπτιζέζ Marisa Tomei.. Η διάλυση της σχέσης του Rourke με την κόρη του (πάντα είχα την απορία πως μερικοί άνθρωποι τα σκατώνουν στις σχέσεις τους και η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερα εντυπωσιακός τρόπος, απλά συμβαίνει, απλά δεν μπορούν αλλιώς), η φτώχεια, η καρδιακή ανακοπή που τον απομακρύνει προσωρινά από τα ρινκ και η επάνοδος για την τελική πτώση, κυριολεκτική και μεταφορική. Η σχέση με την στριπτιζέζ και το πλησίασμα τους που τελικά έρχεται πολύ αργά: όταν εκείνος είναι έτοιμος να επανέλθει στην ενεργό δράση για έναν ακόμα αγώνα: λίγο πριν εκείνος βγει στη σκηνή, στο τελευταίο τους τετ α τετ, εκείνη του εξομολογείται ότι θα είναι πλέον κοντά του αλλά αυτό δεν αρκεί για να τον αποτρέψει από το να βγει στη ρινκ με κίνδυνο να πεθάνει γιατί όπως της λέει, εκτός σκηνής είναι ένα τίποτα, κανείς δε νοιάζεται για αυτόν και εκεί έξω στον κόσμο είναι που πονάει πραγματικά και όχι στη σκηνή παρόλη τη σωματική δοκιμασία στην οποία υποβάλλεται. Έχοντας δει εκτενώς σε όλη την ταινία τις hardcore σκηνές σωματικής βίας και πάλης κατά τη διάρκεια των αγώνων, δεν τολμάμε να φανταστούμε καν πως νιώθει μέσα του. Ο αγώνας ξεκινά λοιπόν, οι ενοχλήσεις στην καρδιά αρχίζουν να εντείνονται και κορυφώνονται λίγο πριν σκαρφαλώσει στο καναβάτσο για το άλμα-σήμα κατατεθέν του όπου και η ταινία τελειώνει χωρίς να δούμε την όλη έκβαση. Θα επιζήσει? Ποτέ δεν το μαθαίνουμε αλλά δεν έχει και σημασία γιατί ακόμα και αν επιζήσει από αυτό το άλμα, είναι πια σίγουρο ότι θα προσπαθήσει ξανά και ξανά μέχρι να επέλθει το μοιραίο…

The Fall

H ταινία του Tarsem δεν είναι καινούργια παραγωγή, απλά εγώ την είδα τώρα. Είναι ότι πιο εντυπωσιακό αισθητικά έχω δει τα τελευταία χρόνια. Ο Tarsem είναι κυρίως σκηνοθέτης video clips (με χαρακτηριστικότερο το Losing my religion των REM) ενώ πριν κάποια χρόνια είχε κάνει το «The Cell”, εκείνο το θρίλερ με την αστυνομικό Jennifer Lopez όπου στην προσπάθεια της να εντοπίσει έναν serial killer είχε χρησιμοποιήσει μια συσκευή με την οποία μπορούσε να διεισδύσει στο μυαλό του δολοφόνου οπότε και όλη η ταινία στηριζόταν στην απεικόνιση της διαστροφής του μυαλού αυτού με έναν κόσμο άρρωστο και παραμορφωμένο αλλά και στιλιστικά τόσο τολμηρό. Πάνω κάτω, αν το καλοσκεφτείς, η βασική ιδέα και αυτής της δεύτερης ταινίας του Tarsem βασίζεται στην ίδια ιδέα: την απεικόνιση του μυαλού και του ψυχικού κόσμου ενός ανθρώπου με εικόνες. Στο “The Cell” αυτό γινόταν με τον κυριολεκτικό τρόπο (τη συσκευή…) ενώ το υπόλοιπο story ήταν λίγο πολύ αδιάφορο. Στο “The Fall” το σενάριο έχει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον, η τεχνική έχει τελειοποιηθεί ως εκεί που δεν παίρνει, ενώ η απεικόνιση του ψυχικού κόσμου δε γίνεται τόσο εξόφθαλμα: εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν παράλυτο ασθενή σε νοσοκομείο στις αρχές του αιώνα όπου αναζητά μορφίνη για να καταπραΰνει τον πόνο του και για να πετύχει το στόχο του αρχίζει να διηγείται σε ένα κοριτσάκι ένα παραμύθι με μυθικούς ήρωες, πριγκίπισσες και larger than life κακούς. Εδώ λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με το μυαλό ενός εθισμένου όπου η τροπή που παίρνει ανά πάσα στιγμή η πλοκή στο παραμύθι που διηγείται στο κορίτσι αντικατοπτρίζει τις ψυχολογικές μεταπτώσεις του: στην αρχή, οι ήρωες είναι γενναίοι, το ειδύλλιο με την πριγκίπισσα ανθίζει, το παραμύθι είναι συναρπαστικό. Στο τέλος, μια σειρά από γεγονότα και ένα ατύχημα που παθαίνει το κοριτσάκι όταν σκαρφαλώνει σε ένα ράφι για να πιάσει το βάζο με τα χάπια μορφίνης αλλάζουν τα δεδομένα: ο ήρωας καταρρέει και μαζί του και το παραμύθι που διηγείται. Το κοριτσάκι με δάκρυα στα μάτια ακούει για τους ήρωες που σφαγιάζονται και για τον κακό που θριαμβεύει μέχρι τη στιγμή που η συναισθηματική επαφή και σχέση του με το κορίτσι τον βοηθά να βρει το φως μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους του μυαλού του. Η πρώτη ασπρόμαυρη σκηνή της ταινίας, πριν το πάρτι χρωμάτων και τοπίων που ακολουθεί είναι super…

Let the right one in

Αυτή η μικρή ταινιούλα από τη Σκανδιναβία έχει διαδοθεί από στόμα σε στόμα και από blog σε blog. Την αναζήτησα, τη βρήκα σε dvdscreener, την είδα και την αγάπησα. Δεν έχει βρει κινηματογραφική διανομή στην Ελλάδα και μάλλον δε θα βρει ποτέ. Μιλάει για ένα κοριτσάκι βρικόλακα και γαμάει ολόκληρη τη μυθολογία του είδους: εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τις στυλιζαρισμένες φανφάρες άλλων ταινιών του είδους με μελούρες του στυλ «Αχ, τι δύσκολο που είναι να ζεις για πάντα» κλπ. Εδώ έχουμε ένα μικρό κοριτσάκι που έχει ανάγκη το αίμα για να ΕΠΙΖΗΣΕΙ αλλιώς θα λιμοκτονήσει. Εδώ έχουμε τον πατέρα του να καταφεύγει σε φόνους για να βρει στο παιδί του την επίμαχη «τροφή» λίγο πριν πεθάνει και αφήσει το κορίτσι μόνο του. Εδώ έχουμε τη φιλία και τον προεφηβικό έρωτα του κοριτσιού με ένα αγοράκι που ζει και αυτό στο περιθώριο του κοινωνικού του περίγυρου, απομονωμένο, με τα άλλα παιδιά του σχολείου να του κάνουν τη ζωή δύσκολη και να το υποβάλλουν σε κάθε είδους βασανιστήρια. Μοναχικά τοπία και η ησυχία που επιβάλλει παντού το χιόνι... Αργά και μακρόσυρτα πλάνα… Η τελευταία σκηνή όπου τα δύο παιδιά το σκάνε παρέα με το τρένο… Το πλάνο μέσα στο βαγόνι με το αγόρι με φόντο το παράθυρο και το κοριτσάκι μέσα στο κουτί για να προστατευθεί από τις ακτίνες του ήλιου, να «συνομιλούν» με συνθηματικά χτυπήματα στην επιφάνεια του κουτιού..

Gomorra

Για αυτήν τα έχουμε ήδη πει αναλυτικά…

(συνεχίζεται..)